Technologi WLAN, Wifi

WLAN - Wireless Local Area Network - to chyba obecnie najpopularniejszy i najczęściej stosowany bezprzewodowy sposób dostępu do Internetu dla końcowych klientów. Rozwiązanie to nie należy jednak do zapewniających najwyższą jakość usług (QOS) jednak cena, jaką musimy zapłacić inwestując w urządzenia w pełni wynagradza nam tę wadę. Sprzęt, zwłaszcza na 2,4 GHz, jest stosunkowo niedrogi i wciąż tanieje. Dlatego też jest chętnie wykorzystywany przez małych providerów internetowych do rozwiązania problemu ostatniej mili.

Standard IEEE 802.11 jest promowany przez komitet standardów sieci lokalnych i miejskich (LMSC - Local and Metropolitan Area Networks Standards Committee) IEEE Computer Society. Zanim został zatwierdzony w czerwcu 1997r., poprzedziło go sześć wersji roboczych. W ostatecznym kształcie został uznany zarówno jako standard IEEE jak i ISO/IEC. Pozwoliło to du3ej liczbie producentów i sprzedawców rozwinąć szeroka gamę urządzeń dla powszechnie dostępnego pasma ISM (Industrial, Scientific and Medical) oraz UNII (Unlicensed National Information Infrastructure).

Obecnie dominuje kilka standardów sieci bezprzewodowych WLAN. Najpopularniejszymi są: 802.11a, 802.11b oraz 802.11g. Z tego względu zdefiniowane jest kilka warstw fizycznych, dających projektantowi możliwość wyboru jednej z nich w zależności od wymagań systemu lub potrzeb przyszłych użytkowników. Standard IEEE 802.11 definiuje dwie najniższe warstwy modelu bezprzewodowych sieci komputerowych pracujących z przepływnością w łączu radiowym do 2 Mbit/s. Przewiduje on dwa rodzaje interfejsu radiowego: działający w paśmie 2,4 GHz oraz z wykorzystaniem pasma podczerwieni. Oryginalna specyfikacja IEEE 802.11 cechowała się niska przepustowością i problemami ze współoperatywnościa.

Opublikowana w 1999 roku specyfikacja 802.11b określała nowa warstwę PHY, która zapewniała większa prędkość bitowa z użyciem DSSS (Direct Sequence Spread Spectrum) w zakresie 2,4 GHz. Urządzenia pracujące w tym standardzie mogą przesyłać dane z prędkością do 11 Mb/s. Specyfikacja 802.11a została przedstawiona w 2001 roku i definiuje warstwę PHY działająca w paśmie 5 GHz. Maksymalna przepustowość wzrosła do 54 MB/s, miedzy innymi dzięki zastosowaniu nowej metody modulacji OFDM (Orthogonal Frequency Division Multiplexing). 802.11g to najnowsza specyfikacja warstwy PHY, pracująca w zakresie 2,4 GHz i używająca techniki rozpraszania widma OFDM.

TOPOLOGIE SIECI WLAN

a) Siec tymczasowa ad-hoc w rodzinie standardów 802.11x nazywana jest siecią IBSS (Independent Basic Service Set). Do utworzenia IBSS wymagana jest obecność co najmniej dwóch urządzeń (np. komputerów) wyposażonych w bezprzewodowe karty sieciowe. Siec taka nie jest podłączona do sieci przewodowej, a tym samym nie jest możliwa w niej wymiana danych z siecią szkieletowa (np. dostęp do zasobów np. Internetu). Siec ad-hoc nie wymaga stosowania punktów dostępowych.

b) Sieć zależna (BSS - Basic Service Set) wykorzystuje urządzenia zwane punktami dostępowymi (AP — Access Point). Ich zadaniem jest wzmocnienie i regeneracja odebranych sygnałów, kierowanie ruchem oraz zapewnienie dostępu do przewodowej części infrastruktury. Zasięg sieci zależnej jest ograniczony do jednego punktu dostępowego, w obrębie którego stacja ruchoma może poruszać się bez utraty połączenia.

c) Siec złożona (ESS - Extended Service Set) powstaje po zestawieniu ze sobą co najmniej dwóch podsieci BSS połączonych siecią LAN i stanowi najbardziej rozwinięty przykład sieci kombinowanej, który z powodzeniem może być wykorzystywany do tworzenia rozległych, mieszanych, lokalnych sieci komputerowych.


1    2